Bu çalışma, Robert Browning’in, Pauline: A Fragment of a Confession (1833) adlı eserindeki ana karakterin farklı ruh hallerinin temsilinde bireyin öz-inceleme veya kendi zihinsel ve duygusal süreçlerini birinci elden gözlemlemesi için psikolojik bir yöntem olarak Viktorya dönemi psikologları tarafından kullanılan “içebakış” yöntemini kullandığını savunmaktadır. Buna göre, bu çalışma, Browning’in insanın iç dünyasındaki değişimlerin özünü anlamak ve bunun gerçekçi bir temsilini sunmak amacıyla insan ruhunun tasvirinde kullandığı farklı yöntemleri ele alarak bu şiiri incelemektedir. Ana karakterin öz-inceleme yoluyla benlik bilgisi elde etme çabaları ve içebakışçı bir birey olarak nasıl temsil edildiği farklı boyutlarıyla ele alınmıştır. Ayrıca, Viktorya dönemi kültürü içinde yaşayan Browning’in, benlik imgeleri ve bireysel deneyimleri incelemek için içebakış bağlamında kullanılan ve tartışılan öz-bilinç, birinci şahıs ve/veya üçüncü şahıs konuşma, öznellik ile nesnellik konularını kullanımı irdelenmektedir. Bu incelemelerde, Viktorya dönemi psikoloji biliminin önde gelen isimleri tarafından yapılan bilimsel çalışmalar ve onlar tarafından kullanılan ve tartışılan tanımlar Browning’in insan ruhunun gelişimini konu ediş şekli tartışılırken kullanılmıştır.
This study argues that Robert Browning uses the method of “introspection,” the psychological method of self-examination or first-person observation of one’s own mental and emotional processes, used by the Victorian psychologists, to represent various psychological states of the speaker in Pauline: A Fragment of a Confession (1833). Accordingly, this study analyses it pursuing the different methods Browning used in the portrayal of the human soul to obtain an insight into the changes in the inner world of humans and to achieve a realistic representation of it. The endeavour of the speaker to achieve self-knowledge through self-analysis and how he is represented as an introspective individual are scrutinised. Furthermore, Browning’s use of the matters of self-consciousness, the first and/or third-person speech, and subjectivity and objectivity—that were discussed and used in the discourse of introspection—to examine the images of the self and subjective experience are studied and illustrated in the analysis of the work. In this analysis, scientific studies conducted by the leading figures in Victorian psychology, and definitions used and discussed by them are used in the discussion.
Makalenin tamamı için: https://doi.org/10.32600/huefd.798983